Activiteiten

Door een technische storing worden

 

de komende activiteiten momenteel

 

niet getoond.

Uitgelicht

 

Kerkelijk Bureau
Handweg 119
1185 TW Amstelveen
telefoon 020 6413648

 

  • OPMAAT

    Ria Keijzer - Meeuwse

    Onze naam. Gekozen, genoemd, gekoesterd, geregistreerd, geschrapt of veranderd, gedragen of overgedragen....

    Op Voleindingszondag noemen we alle namen van hen die ons in het afgelopen kerkelijk jaar ontvallen zijn. We herdenken en vieren, met ingetogenheid vanwege ...

  • COLUMN

    Wilma Beukhof

     

    In mijn tienertijd, eind jaren zeventig, begin jaren tachtig, was ik geen fan van popmuziek. Ik hield meer van licht klassiek. Wat dat betreft zullen mijn klasgenoten mij maar een rare hebben gevonden. Maar zo af en toe kon je er toch niet onderuit om er naar te ...

OPMAAT

Ria Keijzer - Meeuwse

Onze naam. Gekozen, genoemd, gekoesterd, geregistreerd, geschrapt of veranderd, gedragen of overgedragen....

Op Voleindingszondag noemen we alle namen van hen die ons in het afgelopen kerkelijk jaar ontvallen zijn. We herdenken en vieren, met ingetogenheid vanwege het verdriet en met lichtjes van hoop en verwachting. Op de drempel van Advent.

In de Kruiskerk lezen we uit het begin van Jesaja 43. Daar staat die vaak geciteerde stevige uitspraak van de profeet (zelf behept met de naam “Redding komt van God”) die God laat zeggen “Ik heb je bij je naam geroepen. Je bent van mij”. Is dat een eigendomsclaim of meer een liefdesverklaring? Om de woorden goed te begrijpen moeten we terug naar de ballingschap van het volk Israel in Babel. Maar we zien ook onszelf. We moeten soms door het water, door het vuur. Hoe belangrijk is het om dan te horen en te voelen dat je kostbaar bent en er niet alleen voor staat. Onze naam is verbonden met die van God. “De naam die je draagt” is verstrengeld met de Naam die jou draagt. Een geheimnisvolle krachtbron, juist bij verlieservaringen.

 

Welkom in de Kruiskerk, waar om 10.00 uur de dienst begint.

Medewerking verleent de cantorij.

Er is kindernevendienst, kinderopvang en na afloop volop gelegenheid voor ontmoeting bij de koffie.

 

mw. Ria Keijzer - Meeuwse gaat zondag 26 november voor in de gedachtenisdienst

Kruiskerk, 10.00 uur

COLUMN

Wilma Beukhof

 

In mijn tienertijd, eind jaren zeventig, begin jaren tachtig, was ik geen fan van popmuziek. Ik hield meer van licht klassiek. Wat dat betreft zullen mijn klasgenoten mij maar een rare hebben gevonden. Maar zo af en toe kon je er toch niet onderuit om er naar te luisteren, op klassenavonden bijvoorbeeld. Disco was je van het! Dansen deed ik niet, kan ik nog steeds niet, maar je hoorde natuurlijk wel van alles. Zo ook de popgroep Boney M, met hun hit By the Rivers of Babylon. “By the rivers of Babylon, there we sat down. Yeah, we wept, when we remembered Zion.” Vermoedelijk de enige keer dat Bijbelteksten vrijwel onveranderd in de hitlijsten terecht kwamen (Psalm 137:1-4 en Psalm 19:15).

 

In dit lied wordt het heimwee beschreven dat de Joden hadden toen ze in ballingschap waren weggevoerd. Raar eigenlijk, want ze waren helemaal niet zo godsdienstig in die tijd. Ik vraag me af of ze wel zo vaak in de tempel waren geweest. Constant dienden ze weer de afgoden en de Here had hen als straf laten wegvoeren. Kun je heimwee hebben naar iets wat je eigenlijk nooit zo serieus hebt genomen? Of ging het ze alleen maar om hun land, dat ooit overvloeide van melk en honing en nu verwoest was? Velen overleefden de lange voetreis naar Babylon niet, dus veel familie en vrienden waren er ook niet meer. Wilden ze eigenlijk een soort familiereünie?

 

In ons gezin proberen we, net als vele andere gezinnen, trouw te zijn in de kerkgang. Er moet een heel goede reden zijn om een keer thuis te blijven, en dan is er altijd nog de mogelijkheid om de kerkdienst via internet te volgen. Ook catechisatie, Bijbelkring, kinderclub, het hoort er allemaal bij. Samen in de naam van Jezus: één grote familie, waarin je thuis mag zijn. Waarin we om elkaar geven, met elkaar praten, maar ook eerbiedig stil zijn, waarin we lachen en huilen, elkaar vermanen en samen zingen. Daarom vind ik het ook zo mooi als er na kerktijd, tijdens het koffiedrinken, kinderen tikkertje lopen te doen in de kerk. Blijkbaar is het daar zo vertrouwd voor hen, dat ze zich er genoeg thuis voelen om te gaan spelen. Corrie ten Boom schreef in De Schuilplaats al over haar verstoppertje spelen tussen de kerkbanken: “Het lachen van kinderen in de kerk is het mooiste dat er is.” Het huilen van een baby die het doopwater op zijn of haar hoofdje krijgt en het daar niet helemaal of helemaal niet mee eens is, het lachen en praten tijdens het spel, tot het jawoord bij belijdenis, huwelijk, doop toe: dit is de plaats waar we gehoord worden, waar we thuis zijn, bij al onze broers en zussen. En waarvandaan we ooit Thuis mogen komen.

 

Wat zoeken wij in de kerk? Zoeken wij eigenlijk wel wat in de kerk? Zeker, het is fijn om zondags bij de diensten of door de week elkaar te ontmoeten. Het kan heel gezellig zijn om samen iets te gaan doen, een gemeenteweekend, een wandeling, een barbecue. Heb ik ook helemaal niets op tegen, ik doe graag mee. Maar is er ook het verlangen naar de grote familiereünie bij God zelf, waar we dan hier op aarde al een klein stukje van mogen zien? Bij een begrafenis in onze familie werd eens gezongen: “Dan ga ik op tot Gods altaren, tot God, mijn God, de bron van vreugd.” Dát is het: opgaan naar de kerk, naar de gemeente, maar vooral: tot God, mijn God, de bron van vreugd!

 

Wilma Beukhof, 24 november 2017